مسافر ابدی

تو را می نگرم

اما نه از پشت دیوارها

تو را می نگرم

از پشت پنجره،

همان پنجره خیال . . .

درونم طوفانی است

اما نگاهم آرام است.

کنار پنجره می نشینم

و به آن دور ها

خیره می شوم

آنچه را دیدم می نویسم

اما چقدر طولانی ست

بی نهایت را می گویم

فاصله اش با من

همین پنجره ی خیالی ست

با خود می نویسم

گویی زندگی

خدا

هان

ای تو

ای تو که مرا می نگری

تو که همراه من

در شب ها و کوچه های تنهایی،

تو که پیچیده

درون تارهای بغض گرفته

در گلویم،

تو که گرمی ات

گاه و بی گاه در اشک هایم

جاریست

کجا هستی؟.

مرا دریاب

فاصله نمی خواهم

هر فاصله ای از تو

یعنی بیشتر احساس زندانی بودن

من این فاصله را نمی خواهم

فاصله کافیست

خداوندا!

. . . در فکرم

می دانم که در فکر منی

می دانم یک روز

مرا کمک خواهی کرد

اما در فکرم

آن موقع چگونه لحظه ای خواهد بود

امروز و من و تو

و لحظه ای دیگر

 فراموشی

و چگونه است این فراموشی؟

تو که فردای بودنم

را می سازی

کجا تو را بیابم؟!

هر چه هستی

و نیز هر کجایی

 من یک به یک لحظه ها را

سپری خواهم کرد

تا آن لحظه ی موعود!

می ترسم

اما نه از مردن

ترس من از مردن است و هیچ نفهمیدن!

    . . . من هنوز در فکرم ...